Εύχομαι να αποκτήσω ένα ειδικό αμαξίδιο – Ταξιάρχης, 8, σύνδρομο Rett

Ο Ταξιάρχης αγαπά να εξερευνά καινούργια περιβάλλοντα, ακόμη κι αν νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια σε γνώριμα μέρη. Είναι ένα γλυκό αγόρι που, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δεν σταματά να προσπαθεί να διεκδικεί την ελευθερία και την αυτονομία του. Για τους γονείς του, σημαντικό ήταν να αποκτήσει ένα αμαξίδιο που θα του προσφέρει την απαραίτητη στήριξη, άνεση και σωστή στάση του σώματος, καθώς σε αυτό περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του.

Και η πρώτη του μεγάλη έξοδος με το νέο του αμαξίδιο ήταν σε ένα μέρος που η οικογένεια δεν είχε επισκεφθεί ποτέ ξανά: το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο. Ένα πρωινό διαφορετικό από τα συνηθισμένα περίμενε τον Ταξιάρχη και τους δικούς του, γεμάτο εικόνες, καινούργιες εμπειρίες και την ευκαιρία να βρεθούν όλοι μαζί σε έναν χώρο που είχε πολλά να τους δείξει.

Η ξενάγηση και, κυρίως, η δυνατότητα να δουν και να ταΐσουν τα ζώα από τόσο κοντά ενθουσίασαν όλη την οικογένεια. Ο Ταξιάρχης παρατηρούσε ήρεμος όσα συνέβαιναν γύρω του, έχοντας πλέον τη στήριξη και την άνεση που του προσφέρει το καινούργιο του αμαξίδιο. Κάθε εικόνα ήταν και κάτι καινούργιο για να εξερευνήσει.

Οι γονείς του δεν έκρυβαν τη συγκίνησή τους. Η ευγνωμοσύνη τους ήταν εμφανής σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, ενώ ο αδερφός του Ταξιάρχη ήταν ίσως ο πιο ενθουσιασμένος από όλους. Για εκείνον, όλα ήταν «τέλεια» και φρόντιζε να το δείχνει σε κάθε ευκαιρία.

Για την εθελόντρια που μοιράστηκε αυτή την ημέρα μαζί τους, η χαρά της οικογένειας ήταν εξίσου συγκινητική:

«Ένιωσα απέραντη χαρά που αυτή η οικογένεια πέρασε όμορφα μαζί μας και όσο πιο ενθουσιασμένοι φαίνονταν τόσο πιο γεμάτη ένιωθα κι εγώ. Θα μου μείνει αξέχαστη η χαρά στα μάτια των γονιών και των παιδιών».

Για τον Ταξιάρχη, το νέο του αμαξίδιο είναι κάτι που θα βρίσκεται δίπλα του κάθε μέρα, προσφέροντάς του την υποστήριξη που χρειάζεται. Για την οικογένειά του, όμως, εκείνο το πρωινό στο Αττικό Πάρκο έγινε και μια εικόνα από όσα μπορούν να ακολουθήσουν: ο Ταξιάρχης να κινείται με μεγαλύτερη άνεση, να παρατηρεί τον κόσμο γύρω του και να συνεχίζει να τον ανακαλύπτει με τον δικό του τρόπο.