Posts category

Εύχομαι να αποκτήσω

💻 Ο Παναγιώτης δυσκολευόταν να πιστέψει ότι η ευχή του θα εκπληρωνόταν. Ακόμη και μετά την πρώτη μας επικοινωνία, συνέχισε να είναι δύσπιστος, παρόλο τον ενθουσιασμό του που μας είχε γνωρίσει. Έτσι κι εμείς, αποφασίσαμε να τα κάνουμε όλα κάτω από άκρα μυστικότητα!
Νεράιδες και ξωτικά κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να εξοπλίσουν με δύναμη τα παιδιά ευχής, για να «κλέψουν» έστω και ένα τους χαμόγελο. Η Ρ. μπορεί στην αρχή να ήταν κάπως «κλειστή», αλλά, μέχρι να την αποχαιρετήσουμε την ημέρα της ευχής της, το χαμόγελο δεν έφευγε από πάνω της.
Μία ημέρα με διπλή σημασία για τη Μ. μας: Η ευχή της εκπληρώθηκε στα γενέθλιά της! Με τον υπέροχο αδερφό της, σύμμαχο και πάντα στο πλευρό της, ξετύλιγε, έσκιζε και πέταγε περιτυλίγματα. Τελευταίο άφησε το πιο σημαντικό: το νέο της laptop!
Με μπλούζα «Make-A-Wish ευχαριστώ» και το τιμόνι στο χέρι, ο Γιώργος ανέβηκε στο νέο του ποδήλατο και ξεκίνησε για την πρώτη από τις αμέτρητες βόλτες του. Γιατί, όμως, το ηλεκτρικό ποδήλατο; Γιατί μία τεράστια ανηφόρα έστεκε εμπόδιο ανάμεσα στον Γιώργο και την αγάπη του για τις βόλτες. Τώρα, όμως, όλα θα μοιάζουν «παιχνιδάκι»!
«Περίμενα ένα κινητό και μου ήρθαν χίλια πράγματα!», έλεγε ο Α. την ημέρα της ευχής του. Τον εξέπληξε ότι το ότι «ήμασταν μέσα στο μυαλό του».
Ζήτησε από τις νεράιδες να του φέρουν έναν projector, για να παρακολουθεί κάθε λογής ταινίες και ντοκιμαντέρ για τις θάλασσες που τόσο αγαπά. Βέβαια, και οι παιδικές ταινίες δεν θα έμεναν απέξω. Είναι, άλλωστε, ακόμα παιδί!
‍ «Για τον Τριαντάφυλλο, το αμαξίδιο είναι η καθημερινότητά του. Είναι πολύ βασικό να κάθεται σωστά και όλα για αυτόν είναι πιο εύκολα τώρα. Χάρηκε με τα παιχνίδια του και προσπάθησε να το επικοινωνήσει, με τις φωνές του, με το πρόσωπό του», ήταν τα λόγια της γλυκύτατης μαμάς του στην εκπλήρωση της ευχής του Τριαντάφυλλου.
🎈 Οι νεράιδες, αφήνοντας την αγάπη που είχαν για τον Νικόλα να τις οδηγήσει, φρόντισαν να οργανώσουν μια ξεχωριστή ημέρα. Μια ημέρα που ο Νικόλας θα μπορούσε να είναι και πάλι παιδί. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς «αργότερα», χωρίς «ίσως»…
💻 Ο Δημήτρης έλεγε στη νεράιδά του πόσο θα ήθελε την επόμενη φορά που θα του επέτρεπαν οι γιατροί να επιστρέψει σπίτι να εκπληρωνόταν και η ευχή του: ο νέος του υπολογιστής gaming. Η νεράιδα του, γνωρίζοντας καλά πόσο ανάγκη είχε μία αλλαγή, αποφάσισε να «ρίξει» λίγες πινελιές νεραϊδόσκονης και στο δωμάτιό του. Όλα ήταν ρευστά και ο χρόνος για τις ετοιμασίες λιγοστός. Έπρεπε να βιαστεί!
🚪 Με διστακτικά βήματα, η Έσμα προχώρησε στο σπίτι και έφτασε στο κατώφλι. Με αργές κινήσεις, σαν να βρίσκεται σε όνειρο, μάζεψε όλη της τη δύναμη και άνοιξε την πόρτα. Και έμεινε εκεί, να κοιτάζει αποσβολωμένη.
«Η εκπλήρωση της ευχής της ήρθε με την ολοκλήρωση των θεραπειών της, κι αυτό είναι το καλύτερο κλείσιμο αυτού του δύσκολου κύκλου. Τώρα θα συνεχίσουμε πιο δυνατοί και θα επανέλθουμε σε μια καθημερινότητα φυσιολογική ξανά!», ήταν τα λόγια της μαμάς της Χριστίνας, μετά την εκπλήρωση της ευχής της.
Διαρκής αγώνας, ατέρμονη παραμονή στο νοσοκομείο χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι, θεραπείες… και πίσω από όλα αυτά ένα παιδί σκέτη γλύκα, που από το πρώτο δευτερόλεπτο πίστεψε σε νεράιδες και ξωτικά και άφησε ολοκληρωτικά στα χέρια και τις δυνάμεις τους τη μεταμόρφωση του δωματίου του.
‍ Φύσει ανήσυχο πνεύμα, λατρεύει τα αγωνιστικά αυτοκίνητα. Όνειρό της, λοιπόν, ήταν να αποκτήσει το δικό της «αμαξίδιο» με ταχύτητες, ώστε να ανακτήσει την αυτονομία της. Την ημέρα της ευχής της. η ευτυχία της απογειώθηκε, όταν ένιωσε στο πέλμα του ποδιού της την ισχύ του κινητήρα ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου.
Παρόλο που λατρεύει τα ταξίδια, η ευχή του δεν αφορούσε αυτά. Αντιθέτως, αφορούσε στο πολυτιμότερο για τον καθένα μας μέρος: το σπίτι του. Δύο χώροι που περνάει τις περισσότερες ώρες της ημέρας του και «έκρυβαν» στους τοίχους τους γλυκόπικρες αναμνήσεις… επρόκειτο να αλλάξουν!
Είναι δυνατόν μια τέτοια φαινομενικά απλή ευχή να εξελιχθεί σε μυστική αποστολή; Κι όμως είναι! Όσο ο Παναγιώτης ζούσε τη μαγεία του ταξιδιού της ευχής σε άλλη πόλη, πίσω στο σπίτι του συνέβαινε κάτι άλλο μαγικό: μια μια νεράιδο-εισβολή!
«Να ξαναέρθετε! Θα πω στον μπαμπά μου να μας ψήσει σουβλάκια, και θα κάτσουμε όλοι μαζί να παίξουμε!», είπε ο Βασίλης στην νεράιδα και το ξωτικό, καθώς περνούσαν το κατώφλι της πόρτας και του έκαναν μια τελευταία αγκαλιά.
Οι κύκλοι θεραπειών που συνεχώς τέλειωναν και άρχιζαν ξανά δεν κατάφεραν να λυγίσουν τη δυνατή της ψυχή. «Ήταν τέλεια! Γι’ αυτό, όταν θα ξαναμπώ στο νοσοκομείο, θα είμαι πιο… αλλιώς!», μας είπε την ημέρα της ευχής της.
Ανοίγοντας την πόρτα, ο Παναγιώτης σάστισε. Ό,τι κρατούσε στα χέρια του, βρέθηκε στο πάτωμα. Οι λέξεις είχαν κολλήσει. Μετά από πολλή ώρα, κατάφερε να πει δύο λέξεις: «Ό,τι καλύτερο». Πώς δύο τόσο απλές λέξεις θα μπορούσαν ποτέ να ειπωθούν με τόση συγκίνηση;
Εάν αναρωτιέστε πώς ένας υπολογιστής μπορεί να αλλάξει την ψυχολογία ενός παιδιού, η απάντηση βρίσκεται στην ευχή του Θ. που σιγά-σιγά έμαθε να επικοινωνεί και να διασκεδάζει με τους φίλους του από… απόσταση!
Αφού της παρέδωσαν τον νέο υπολογιστή της, ξωτικά και νεράιδες έπρεπε να αποχωριστούν τη Γεωργία. Δεν έφυγαν, όμως, με άδεια χέρια. Τους χάρισε μια υπέροχη ζωγραφιά και μια τεράστια αγκαλιά, ανταποδίδοντάς τους τη χαρά που της έδωσαν εκείνη την ημέρα!