Posts category

Εύχομαι να αποκτήσω

Ζήτησε από τις νεράιδες να του φέρουν έναν projector, για να παρακολουθεί κάθε λογής ταινίες και ντοκιμαντέρ για τις θάλασσες που τόσο αγαπά. Βέβαια, και οι παιδικές ταινίες δεν θα έμεναν απέξω. Είναι, άλλωστε, ακόμα παιδί!
‍ «Για τον Τριαντάφυλλο, το αμαξίδιο είναι η καθημερινότητά του. Είναι πολύ βασικό να κάθεται σωστά και όλα για αυτόν είναι πιο εύκολα τώρα. Χάρηκε με τα παιχνίδια του και προσπάθησε να το επικοινωνήσει, με τις φωνές του, με το πρόσωπό του», ήταν τα λόγια της γλυκύτατης μαμάς του στην εκπλήρωση της ευχής του Τριαντάφυλλου.
🎈 Οι νεράιδες, αφήνοντας την αγάπη που είχαν για τον Νικόλα να τις οδηγήσει, φρόντισαν να οργανώσουν μια ξεχωριστή ημέρα. Μια ημέρα που ο Νικόλας θα μπορούσε να είναι και πάλι παιδί. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς «αργότερα», χωρίς «ίσως»…
💻 Ο Δημήτρης έλεγε στη νεράιδά του πόσο θα ήθελε την επόμενη φορά που θα του επέτρεπαν οι γιατροί να επιστρέψει σπίτι να εκπληρωνόταν και η ευχή του: ο νέος του υπολογιστής gaming. Η νεράιδα του, γνωρίζοντας καλά πόσο ανάγκη είχε μία αλλαγή, αποφάσισε να «ρίξει» λίγες πινελιές νεραϊδόσκονης και στο δωμάτιό του. Όλα ήταν ρευστά και ο χρόνος για τις ετοιμασίες λιγοστός. Έπρεπε να βιαστεί!
🚪 Με διστακτικά βήματα, η Έσμα προχώρησε στο σπίτι και έφτασε στο κατώφλι. Με αργές κινήσεις, σαν να βρίσκεται σε όνειρο, μάζεψε όλη της τη δύναμη και άνοιξε την πόρτα. Και έμεινε εκεί, να κοιτάζει αποσβολωμένη.
«Η εκπλήρωση της ευχής της ήρθε με την ολοκλήρωση των θεραπειών της, κι αυτό είναι το καλύτερο κλείσιμο αυτού του δύσκολου κύκλου. Τώρα θα συνεχίσουμε πιο δυνατοί και θα επανέλθουμε σε μια καθημερινότητα φυσιολογική ξανά!», ήταν τα λόγια της μαμάς της Χριστίνας, μετά την εκπλήρωση της ευχής της.
Διαρκής αγώνας, ατέρμονη παραμονή στο νοσοκομείο χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι, θεραπείες… και πίσω από όλα αυτά ένα παιδί σκέτη γλύκα, που από το πρώτο δευτερόλεπτο πίστεψε σε νεράιδες και ξωτικά και άφησε ολοκληρωτικά στα χέρια και τις δυνάμεις τους τη μεταμόρφωση του δωματίου του.
‍ Φύσει ανήσυχο πνεύμα, λατρεύει τα αγωνιστικά αυτοκίνητα. Όνειρό της, λοιπόν, ήταν να αποκτήσει το δικό της «αμαξίδιο» με ταχύτητες, ώστε να ανακτήσει την αυτονομία της. Την ημέρα της ευχής της. η ευτυχία της απογειώθηκε, όταν ένιωσε στο πέλμα του ποδιού της την ισχύ του κινητήρα ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου.
Παρόλο που λατρεύει τα ταξίδια, η ευχή του δεν αφορούσε αυτά. Αντιθέτως, αφορούσε στο πολυτιμότερο για τον καθένα μας μέρος: το σπίτι του. Δύο χώροι που περνάει τις περισσότερες ώρες της ημέρας του και «έκρυβαν» στους τοίχους τους γλυκόπικρες αναμνήσεις… επρόκειτο να αλλάξουν!
Είναι δυνατόν μια τέτοια φαινομενικά απλή ευχή να εξελιχθεί σε μυστική αποστολή; Κι όμως είναι! Όσο ο Παναγιώτης ζούσε τη μαγεία του ταξιδιού της ευχής σε άλλη πόλη, πίσω στο σπίτι του συνέβαινε κάτι άλλο μαγικό: μια μια νεράιδο-εισβολή!
«Να ξαναέρθετε! Θα πω στον μπαμπά μου να μας ψήσει σουβλάκια, και θα κάτσουμε όλοι μαζί να παίξουμε!», είπε ο Βασίλης στην νεράιδα και το ξωτικό, καθώς περνούσαν το κατώφλι της πόρτας και του έκαναν μια τελευταία αγκαλιά.
Οι κύκλοι θεραπειών που συνεχώς τέλειωναν και άρχιζαν ξανά δεν κατάφεραν να λυγίσουν τη δυνατή της ψυχή. «Ήταν τέλεια! Γι’ αυτό, όταν θα ξαναμπώ στο νοσοκομείο, θα είμαι πιο… αλλιώς!», μας είπε την ημέρα της ευχής της.
Ανοίγοντας την πόρτα, ο Παναγιώτης σάστισε. Ό,τι κρατούσε στα χέρια του, βρέθηκε στο πάτωμα. Οι λέξεις είχαν κολλήσει. Μετά από πολλή ώρα, κατάφερε να πει δύο λέξεις: «Ό,τι καλύτερο». Πώς δύο τόσο απλές λέξεις θα μπορούσαν ποτέ να ειπωθούν με τόση συγκίνηση;
Εάν αναρωτιέστε πώς ένας υπολογιστής μπορεί να αλλάξει την ψυχολογία ενός παιδιού, η απάντηση βρίσκεται στην ευχή του Θ. που σιγά-σιγά έμαθε να επικοινωνεί και να διασκεδάζει με τους φίλους του από… απόσταση!
Αφού της παρέδωσαν τον νέο υπολογιστή της, ξωτικά και νεράιδες έπρεπε να αποχωριστούν τη Γεωργία. Δεν έφυγαν, όμως, με άδεια χέρια. Τους χάρισε μια υπέροχη ζωγραφιά και μια τεράστια αγκαλιά, ανταποδίδοντάς τους τη χαρά που της έδωσαν εκείνη την ημέρα!
Ο Κριστιάν, με την ασθένεια και τις θεραπείες, είχε σταματήσει να κοιμάται στο δωμάτιό του. Κοιμόταν με τη μαμά του. Η ευχή του ήταν μία και πήγαζε από τα βάθη της ψυχής του: να μπορέσει να ξανακοιμηθεί στο δικό του δωμάτιο, μόνος του.
‍♀️ Όταν ήρθε η στιγμή του αποχωρισμού, δάκρυα συγκίνησης και χαράς κύλησαν από το πρόσωπό της. «Νεράιδες, σας αγαπώ», τους είπε η Δέσποινα. Όμως, μόλις κατάλαβε ότι θα στολίζουν το δωμάτιό της από εδώ και πέρα, ένα πλατύ χαμόγελο αντικατέστησε τα δάκρυα.
Η εκπλήρωση της ευχής του Κωνσταντίνου θα σήμανε το τέλος ενός κύκλου θεραπειών και θα του έδινε τη δύναμη που χρειαζόταν για τη συνέχεια.
«Αν μπορείς να ονειρευτείς κάτι, μπορείς να το καταφέρεις». Αυτή είναι η φράση που στολίζει το νέο δωμάτιο της Φραντζέσκα. Η ανάγκη να ονειρεύεται είναι πλέον δυνατότερη από ποτέ. Και το νέο της κρεβάτι είναι εδώ για να φιλοξενήσει κάθε μικρό και μεγάλο όνειρό της!
Η Βασιλική, κάνοντας βόλτα ανάμεσα στα εκθέματα του Athens Photo Festival στο Μουσείο Μπενάκη, κοντοστάθηκε, με μάτια γουρλωμένα, μπροστά από τις τελευταίες φωτογραφίες. Κρεμασμένη στους τοίχους του μουσείου ήταν… μια από τις δικές της φωτογραφίες. Μία από τις φωτογραφίες που είχε στείλει στη νεράιδά της μήνες πριν!