Ένας ντροπαλός, λιγομίλητος έφηβος, χωρίς το δικό του χώρο, ούτε καν το δικό του κρεβάτι, που κοιμόταν στον καναπέ του σαλονιού κάτι που επιβάρυνε τη νευρομυϊκή ασθένειά του. Την ημέρα της ευχής, όταν φτάσαμε στο σπίτι, το παιδί και οι γονείς του μας περίμεναν με ανυπομονησία να ξεκινήσουμε να ετοιμάζουμε το δωμάτιο.
«Σας ευχαριστώ ολόψυχα γι’ αυτό το υπέροχο Σαββατοκύριακο, για το χαμόγελο του παιδιού μου, για το παραμύθι που έζησε… Ήταν πέρα από τα όνειρά μας.»
Όταν τον ρωτήσαμε τι ευχόταν να αποκτήσει με όλη του την καρδιά, μας απάντησε με ένα μεγάλο χαμόγελο: «Ένα βουνό από LEGO!» Μάλιστα, ένα ολόκληρο βουνό!
Όταν ξύπνησε, δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι το απόγευμα οι παίκτες του Ολυμπιακού θα τον περίμεναν για να ξεκινήσει η προπόνησή, με συμπαίκτη εκείνον!
«Όνειρα δεν είναι όσα βλέπεις στον ύπνο σου, όνειρα είναι αυτά που δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς», αυτό είπε ο Ρονάλντο, ο αγαπημένος παίχτης του παιδιού.
«Η Νεκταρία ήταν ευτυχισμένη! Χάρηκε πάρα πολύ με το καινούριο της δωμάτιο. Κάνατε ακριβώς ότι ζήτησε για την ίδια και την αδελφή της.» Μπαμπάς Νεκταρίας
Τελικά είναι ωραία η ζωή! Ένα χαμόγελο είναι αρκετό, για να αλλάξουν τα πάντα. Όλα μπορούν να αλλάξουν, μέσα σε μια μαγική στιγμή.
Δύο πανομοιότυπα, ζωηρά, παιχνιδιάρικα αγοράκια, με τα πιο γλυκά, πονηρά χαμόγελα, τι άλλο θα μπορούσαν να ευχηθούν πέρα από το να παίζουν συνέχεια;
Ένα πλατύ χαμόγελο είχε σχηματιστεί στο όμορφο προσωπάκι της και συναισθήματα ευτυχίας την είχαν κατακλίσει. Η δε μαμά της Αντωνίας δε σταματούσε να μας ευχαριστεί για όλα όσα κάναμε και να μας λέει το πόσο ευτυχισμένη και χαρούμενη ήταν η κορούλα της.
Το παιδί αυτό φάνηκε από νωρίς πως θα κατακτούσε τους δρόμους, θα «δάμαζε» το αυτοκίνητο, όπως δαμάζει τόσο καιρό την ίδια τη ζωή!
«Θέλω ένα PS 4 για να παίζω, να τρέχω, να κυνηγάω, να πολεμάω!» Η ευχή του Μάνθου ήταν ξεκάθαρη και εξέφραζε τη δύναμη που και ο ίδιος κρύβει μέσα του.
«Μου προσφέρατε μια εμπειρία που θα θυμάμαι πάντα, κάνατε την ευχή μου πραγματικότητα και σε όλη την διάρκεια μέχρι να δω το Σεληνάκι μου με συντροφεύατε…»
«Θέλω να τους δωωωωω…. Θέλω να τους συναντήσω, να παίξω μαζί τους, να βάλω γκολ!» Και έτρεχε η σκέψη για να βρεθεί η ημέρα, η ώρα, το μέρος…
Ανυπομονησία. Με αυτή την αίσθηση φύγαμε την ημέρα που μας εκμυστηρεύτηκε τη βαθύτερη επιθυμία του και αυτήν αντικρίσαμε την ημέρα που την πραγματοποιήσαμε.
Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό που νιώθω. Γλυκιά ταραχή θα έλεγα! Αυτό ακριβώς αισθάνομαι τώρα που μπήκαμε στο βαν και κατευθυνόμαστε προς… ούτε που ξέρω!
