Μεγάλος συνωστισμός στην παλιά κουζίνα της οικογένειας, άπειρες ιδέες και ακόμα περισσότερες μετρήσεις, ώστε να μπορέσουν να υλοποιηθούν… Μια γλυκιά αναστάτωση επικρατούσε στο σπίτι τους!
Μπήκε στον εξομοιωτή πτήσης, ανέλαβε το χειριστήριο του αεροσκάφους και πήρε μια ιδέα του τι θα ακολουθούσε…
Τα εκφραστικά του μπλε μάτια άνοιξαν διάπλατα όταν άνοιξε την πόρτα, φωνάζοντας «Ουάααααου…» Χωρίς κανένα δισταγμό, έτρεξε να σκαρφαλώσει στο κρεβάτι που τόσο πολύ ήθελε!
Με τα μάτια του πλημυρισμένα από δάκρυα χαράς, έτρεξε και έπεσε στο πάτωμα για αγκαλιάσει την Blue. Κι εκείνη, απλά κούρνιασε στην αγκαλιά του, δίνοντάς του φιλιά με την υγρή μυτούλα της… Επιτέλους είχαν βρει ο ένας, τον άλλο!
«Εύχομαι να αποκτήσω τα αγαπημένα μου παιχνίδια, τα φορτηγά Bruder!» Και όταν έλεγε να τα αποκτήσει, εννοούσε ΟΛΑ!!!
«Είναι τέλειο… είναι τέλειο!» Αυτό περίμεναν να ακούσουν και έφυγαν διακριτικά από το δωμάτιό του.. Τώρα θα τον παρακολουθούν από μακριά, έχοντας πάρει σαν ανταμοιβή το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου!
Οι ώρες πέρασαν και ο Παναγιώτης βρισκόταν εκεί, έξω από το studio. Ανοιγόκλεισε τα μάτια του για να καταλάβει αν ονειρεύεται και κατάλαβε ότι οι Unboxholics ήταν αλήθεια εκεί. Και περίμεναν ΜΟΝΟ εκείνον!
Όλα και όλοι ήταν έτοιμοι να υποδεχτούν τη Χριστίνα στη μεγάλη της επιστροφή στο σπίτι… Η ευχή της πραγματοποιήθηκε… Και η αγωνία μας έφυγε, τη στιγμή που το πιο μεγάλο και λαμπερό χαμόγελο ζωγραφίστηκε, μετά από πολύ καιρό, στο όμορφο προσωπάκι της!
Τα μάτια της έλαμπαν από χαρά και από ευγνωμοσύνη για τις νεράιδες που έκαναν αυτό το «θαύμα».
Βγαίνει από το σπίτι και ξαφνικά εμφανίζονται μπροστά του δύο νεράιδες ή μήπως ήταν ξωτικά; Για εκείνον δεν είχε καμία σημασία, γιατί αμέσως κατάλαβε…
Γύρισε το κλειδί και σταμάτησε ο χρόνος. Τα συναισθήματα της? Έκπληξη, χαρά, ενθουσιασμός, ευτυχία, ευγνωμοσύνη, ικανοποίηση, ανακούφιση…
Και επιτέλους έφτασε η ξεχωριστή ημέρα! Βάλαμε τα φτερά μας, πήραμε το ραβδί μας και «πετάξαμε» για να συναντήσουμε τη μικρή μας πριγκίπισσα στο νοσοκομείο.
Η ατμόσφαιρα από την πρώτη στιγμή δεν ήταν καθόλου αμήχανη. Η Κατερίνα και η Ελένη αγκαλιάστηκαν και μιλούσαν σαν δύο φίλες που συναντήθηκαν μετά από καιρό.
«Είναι αυτό που θα με κάνει περισσότερο χαρούμενο!» ομολόγησε στις καλές του νεράιδες, «Γιατί και θα μπορώ να παίζω μόνος μου τώρα που βρίσκομαι στο νοσοκομείο, και μαζί με τους φίλους μου όταν επιστρέψω στο σπίτι μου!»
Ήταν τόσο ευτυχισμένος… και μαζί με εκείνον ευτυχισμένοι αισθάνθηκαν και οι αγαπημένοι του που έβλεπαν τη χαρά του! Ευτυχισμένοι και ευλογημένοι αισθανθήκαμε και όλοι εμείς που είχαμε την τιμή να μοιραστούμε μαζί του, την πιο ξεχωριστή ημέρα ενός αληθινού πρωταγωνιστή της ζωής!
