Όλα και όλοι ήταν έτοιμοι να υποδεχτούν τη Χριστίνα στη μεγάλη της επιστροφή στο σπίτι… Η ευχή της πραγματοποιήθηκε… Και η αγωνία μας έφυγε, τη στιγμή που το πιο μεγάλο και λαμπερό χαμόγελο ζωγραφίστηκε, μετά από πολύ καιρό, στο όμορφο προσωπάκι της!
Τα μάτια της έλαμπαν από χαρά και από ευγνωμοσύνη για τις νεράιδες που έκαναν αυτό το «θαύμα».
Βγαίνει από το σπίτι και ξαφνικά εμφανίζονται μπροστά του δύο νεράιδες ή μήπως ήταν ξωτικά; Για εκείνον δεν είχε καμία σημασία, γιατί αμέσως κατάλαβε…
Γύρισε το κλειδί και σταμάτησε ο χρόνος. Τα συναισθήματα της? Έκπληξη, χαρά, ενθουσιασμός, ευτυχία, ευγνωμοσύνη, ικανοποίηση, ανακούφιση…
Και επιτέλους έφτασε η ξεχωριστή ημέρα! Βάλαμε τα φτερά μας, πήραμε το ραβδί μας και «πετάξαμε» για να συναντήσουμε τη μικρή μας πριγκίπισσα στο νοσοκομείο.
Η ατμόσφαιρα από την πρώτη στιγμή δεν ήταν καθόλου αμήχανη. Η Κατερίνα και η Ελένη αγκαλιάστηκαν και μιλούσαν σαν δύο φίλες που συναντήθηκαν μετά από καιρό.
«Είναι αυτό που θα με κάνει περισσότερο χαρούμενο!» ομολόγησε στις καλές του νεράιδες, «Γιατί και θα μπορώ να παίζω μόνος μου τώρα που βρίσκομαι στο νοσοκομείο, και μαζί με τους φίλους μου όταν επιστρέψω στο σπίτι μου!»
Ήταν τόσο ευτυχισμένος… και μαζί με εκείνον ευτυχισμένοι αισθάνθηκαν και οι αγαπημένοι του που έβλεπαν τη χαρά του! Ευτυχισμένοι και ευλογημένοι αισθανθήκαμε και όλοι εμείς που είχαμε την τιμή να μοιραστούμε μαζί του, την πιο ξεχωριστή ημέρα ενός αληθινού πρωταγωνιστή της ζωής!
Ο νεαρός μας, είναι φανατικός gamer κι έχει τρέλα με την Apple. Ξέρει τα πάντα για την εταιρεία, ενημερώνεται συνεχώς για τις εξελίξεις και τις αναβαθμίσεις που γίνονται στο λογισμικό και γενικά τον συναρπάζει το πόσο προηγμένα τεχνολογικά είναι τα προϊόντα της. Η ευχή του, λοιπόν, δε θα μπορούσε να ήταν άλλη από το να αποκτήσει έναν υπολογιστή iMac.
«Τι σου αρέσει περισσότερο;» τη ρωτήσαμε. «Το κάστρο μου φυσικά! Δεν έχει κανείς άλλος κάτι τέτοιο! Αλλά όλα μου αρέσουν, όλα! Έχω το ομορφότερο δωμάτιο και θα ξυπνάω κάθε πρωί σαν μια πριγκίπισσα!»
Ζητωκραύγαζε και σήκωσε με καμάρι το πανό που είχε φτιάξει μαζί με τον μπαμπά του και έγραφε στα αγγλικά: «Ήρθα από τη Ρόδο, στο Camp Nou, μόνο για εσάς!»
Μια υπέροχη ημέρα χαράς και εκπλήξεων έφτασε στο τέλος της, όμως τα καλύτερα ξεκινούσαν… Η ζωή βρισκόταν μπροστά του. Έχει να δώσει πολλούς αγώνες ακόμα και θα συνεχίσει να αγωνίζεται, μέχρι να βγει νικητής. Βαγγέλη, σου ευχόμαστε καλά παιχνίδια!
«Εύχομαι να γίνω μετεωρολόγος!» είπε με αποφασιστικότητα στις νεράιδες του. «Μου αρέσει το χιόνι, θέλω να μάθω πώς γίνεται η πρόγνωση του καιρού!» Έτσι λοιπόν και έγινε!
Ο νεαρός μας, κυριολεκτικά τα έχασε! Την κοιτούσε και δεν πίστευε στα μάτια του. Η Καλομοίρα τον είχε αγκαλιάσει και του μιλούσε γλυκά. Ήταν η πιο όμορφη στιγμή του!
Δύο μελαγχολικά ματάκια μας περίμεναν στο δωμάτιο… Φωτίστηκαν μόλις μπήκαμε μέσα και κατάλαβε γιατί τον είχαμε επισκεφθεί! Η ευχή του ήταν μία και μοναδική.
