ΑστεροΝέα

«Η αγάπη που είχα από όλους!», ήταν η απάντηση του Κωνσταντίνου, όταν τον ρωτήσαμε τι του άρεσε περισσότερο από την ευχή του. Βρίσκοντας το γράμμα από τη νεράιδά του, ο Κωνσταντίνος λύγισε. Έκρυψε το πρόσωπό του στα χέρια του και τα δάκρυα συγκίνησής του λύγισαν κι εμάς. Άλλωστε, η ευχή ήρθε την κατάλληλη στιγμή, όπως μας είπε η οικογένειά του. Τη στιγμή που είχε έρθει η καμπή, η ευχή τον «ανέβασε» ψυχολογικά.

Πώς ένα κινητό μπορεί να μεταμορφωθεί σε ολόκληρη εμπειρία; Η εφηβική καθημερινότητα του Ρ. κλήθηκε να αλλάξει ριζικά λόγω της ασθένειας. Μακριά από τους φίλους και την πόλη του τη διέξοδο θα του έδινε ένα καινούριο κινητό που θα αποτελούσε την «παρέα» του.

Το νέο της laptop της Ι. ήταν το σημείο αναφοράς για το πέρασμα από μια «περιορισμένη» καθημερινότητα στην εφηβική κανονικότητα!

💻 Η ευχή της Μαρίας; Η ανάπτυξη μιας εφαρμογής που θα διευκολύνει και άλλα παιδιά που πάσχουν από διαβήτη. Από εμάς, ευχήθηκε να αποκτήσει τα «μέσα»: ένα laptop τελευταίας τεχνολογίας για τον ιερό αυτόν σκοπό. Τα δάκρυα χαράς την ημέρα της ευχής της, δεν ήταν μάλλον αρκετά για τη Μαρία. Για να μας πει το δικό της «ευχαριστώ», μας χάρισε δύο πίνακες που ζωγράφισε: Ο ένας απεικονίζει το αρκουδάκι μας, τον Chris, με έναν μετρητή σακχάρου. Μία υπέροχη σκέψη, που εκφράζει ένα κομμάτι της καθημερινότητας της Μαρίας με τον διαβήτη. Όσο για τον άλλον πίνακα; Κάπου θα τον συναντήσετε στο μέλλον!

Η ανυπομονησία των παιδιών είναι από τα λίγα πράγματα που δεν μπορούν να ελέγξουν οι νεράιδες. Στην ευχή του Γιάννη, η ανυπομονησία του φίλου του τον έκανε να του μαρτυρήσει ό,τι καλά προσπαθούσαν να κρύψουν ολόκληρη την ημέρα: πού είναι κρυμμένος ο νέος του υπολογιστής. Μπορεί η έκπληξη να χάλασε, αλλά η μαγεία δεν χάθηκε. Ο ενθουσιασμός φούντωσε στην καρδιά του και σε κλάσματα δευτερολέπτου είχε διακτινιστεί στο «μυστικό» σημείο.

Στην περίπτωση του Βασίλη, η αδελφική αγάπη έκανε τις θεραπείες και την ασθένεια πιο «υποφερτές». Τι κι αν πέρασαν μήνες χώρια με τον μεγαλύτερο αδελφό του; Όσο νοσηλευόταν, σκέφτονταν τη στιγμή που θα ήταν πάλι μαζί, στο δωμάτιό τους. Μόνο που θα ήταν όλα καλύτερα αν ο χώρος δεν τους θύμιζε το «πριν» και το διάστημα που ο Παναγιώτης, ο αδελφός του Βασίλη, πέρασε μόνος του στο κοινό τους δωμάτιο, αγωνιώντας για τον αδελφό του και τον αγώνα που έδινε.