Posts category

Ευχές

Ο Σάκης εμφανίστηκε σαν αερικό και έκανε τον Αλέξανδρο να κοκκινίσει ακόμα πιο πολύ από χαρά και ανυπομονησία. Ο Αλέξανδρος, εδώ και 6 χρόνια, παρακολουθούσε τους Unboxholics μέσα από μία οθόνη. Οι στιγμές που τον έδεσαν ακόμα περισσότερο μαζί τους ήταν αυτές του νοσοκομείου, που ο Σάκης και ο Αλέκος του κρατούσαν συντροφιά. Τη στιγμή που συναντήθηκαν σε εκείνη την καφετέρια, στην Αριδαία, ξεκίνησε μια «εμπειρία γίγαντας», όπως ο ίδιος την αποκάλεσε.
⭐️ Ο Μετίν είναι ένα από τα παιδιά που μεταμορφώθηκαν – κυριολεκτικά – μετά την εκπλήρωση της ευχής τους. Στην αρχή, χαμογελούσε αμυδρά και αμήχανα, καθισμένος στην καρέκλα του εστιατορίου. Όσο περνούσε η ώρα, χαμογελούσε όλο και περισσότερο. Μέχρι να φύγουμε από το εστιατόριο; Γελούσε με την ψυχή του!
Όσο βρισκόταν, λοιπόν, στην πίστα kart και «έσκιζε» την άσφαλτο, εμείς βρισκόμασταν στο σπίτι του και στήναμε τον νέο του υπολογιστή! Το ταξίδι του στον συναρπαστικό κόσμο του editing είχε μόλις αρχίσει και επίσημα… Το μόνο που έμενε ήταν να ανοίξει την πόρτα του δωματίου του
«Ένα μικρό θαύμα που μας βοήθησε να ξεχάσουμε τους προηγούμενος δύσκολους μήνες!». Έτσι χαρακτήρισε την ημέρα της ευχής του Μ. η μαμά του.
🦸‍♂️ Ο Νικόλας είναι αδερφός του Λεονέλ, που περιμένει να εκπληρωθεί και η δική του ευχή. Τα δύο αδέρφια είχαν να ιδωθούν πολύ καιρό. Τους χώρισαν οι ασθένειές τους, που ανάγκασαν τον Λεονέλ να νοσηλευτεί μακριά από την οικογένειά του. Έτσι, εκτός από το κόκκινο jeep του Νικόλα, η νεράιδά τους τους έκανε ένα ακόμη δώρο… Το πιο πολύτιμο από όλα: να ενώσει ξανά την οικογένεια, να τους φέρει ξανά όλους… ΜΑΖΙ!
👑 100 πόντους στις νεράιδες και άλλους 100 στα ξωτικά χάρισε η Παυλίνα την ημέρα της ευχής της. Σύνολο; 200! Εμείς, μέχρι το 10 της ζητήσαμε να μας βαθμολογήσει, αλλά η χαρά της ήταν αμέτρητη, σαν τους πόντους μας!
Καθόλη την επικοινωνία μας μαζί του, είχαμε καταλάβει πόσο κλειστό και μαζεμένο παιδί είναι ο Αναστάσης. Μπροστά μας δεν άφησε ελεύθερο τον ενθουσιασμό του, παρά μόνο μία μικρή φράση «Ήταν ακριβώς αυτό που ονειρευόμουν». Η μαμά του, όμως, σαν πιστή συνεργός μας μας μαρτύρησε τι συνέβη, όταν φύγαμε από το σπίτι. Ο Αναστάσης κατάφερε να εκδηλωθεί, περιγράφοντας στην οικογένειά του πόσο μεγάλη χαρά πήρε!
Την ημέρα της εκπλήρωσης της ευχής του, προσπαθήσαμε να κάνουμε έκπληξη στον Γιώργο. Κατάφερε, όμως, να «ξετρυπώσει» μερικά ξωτικά από δύο-τρεις γωνίες του σπιτιού του. Καμία σημασία, όμως, δεν είχε… Γιατί το χαμόγελό του ήταν τόσο πλατύ όσο το περιμέναμε
Μόλις είδαμε το γαλήνιο βλέμμα του Φώτη και το αποκαλυπτικό του χαμόγελο ξέραμε ότι… αποστολή εξετελέσθη!
💄 Η κοσμετολογία πάντοτε τη συνάρπαζε. Με μεγάλο πείσμα, βαδίζει καθημερινά όλο και πιο κοντά στον υπέροχο κόσμο της. Το πρώτο «επίσημο» βήμα της αποφάσισε να το κάνει παρέα με τη νεράιδά της. Να σας πούμε την αλήθεια, δεν ξέρουμε ποια ήταν πιο ενθουσιασμένη για την επίσκεψη στο τμήμα R&D της εταιρείας καλλυντικών!
⭐️ Εκεί που βρισκόμασταν μια ανάσα μακριά από την αποκάλυψη του καινούριου δωματίου της, μια μικρή «αναποδιά» ανάγκασε τη Μάρθα να περιμένει λίγο ακόμα. Όμως, τίποτα δεν είναι τυχαίο! Η ημέρα της εκπλήρωσης συνδυάστηκε με μία πολύ σημαντική ημέρα για τη 12χρονη ηρωίδα μας: Την ημέρα που τελείωσε τις θεραπείες της!
«Εύχομαι να γίνω καλά και μια μέρα να έχω εδώ τη δική μου παιδική χαρά», είπε η Χριστίνα στη μαμά της, μια μέρα που είδαν τυχαία ένα αστέρι να πέφτει. Ίσως, βέβαια, τίποτα να μην είναι τυχαίο. Λίγες μέρες μετά την τελευταία θεραπεία της, η παιδική χαρά που ευχήθηκε σε εκείνο το αστέρι και σε μια από τις νεράιδές μας, βρισκόταν στον κήπο του σπιτιού της. Το μόνο εμπόδιο που υπήρχε ανάμεσά τους ήταν… μια ροζ κορδέλα🎀
‍♂️ Μετά από μια κουραστική εξέταση ρουτίνας στο νοσοκομείο, ο Νεκτάριος απόρησε που μας βρήκε στο σπίτι του. Τον περιμέναμε! Του καλύψαμε τα μάτια, τάχα για την έκπληξη. Στην αρχή σαν να μπερδεύτηκε λίγο. Όταν, όμως, τον οδηγήσαμε στο νέο του δωμάτιο, ήταν όλα ξεκάθαρα. Κάθε ίχνος κούρασης εξαφανίστηκε από το πρόσωπό του. Φόρεσε τη μάσκα που είχαμε αφήσει πάνω στο γραφείο του και ένας ακόμη ήρωας – ο γενναιότερος απ’ όλους – προστέθηκε στο δωμάτιο!
Οι νεράιδες είχαν φροντίσει να είναι έτοιμο το δεντρόσπιτο… με μια ιδιαιτερότητα: Ήταν άδειο! Θα γέμιζε, όμως, με τα δώρα που όλον αυτόν τον καιρό του έστελναν και θα ολοκληρωνόταν με την τεράστια χαρά και το χαμόγελο του Ραφαήλ, που δεν τον άφησε στιγμή εκείνη την ημέρα!
🏡 Μια πολύ σημαντική επέμβαση περίμενε τον Μενέλαο, λίγο καιρό πριν ετοιμαστεί το δεντρόσπιτό του. Με την άδεια των γιατρών, οι νεράιδες τον «έκλεψαν» από το νοσοκομείο, για να γνωρίσει το ειδικό ξωτικό που ήταν υπεύθυνο για την κατασκευή του. Με μία μικροσκοπική εκδοχή του στο πλάι του, ο Μενέλαος έκανε την επέμβαση γεμάτος θάρρος και δύναμη! Τι μας μαρτύρησε ένα ξωτικό; Ότι βγαίνοντας από το νοσοκομείο, κάθε μέρα έκανε εξάσκηση το ανεβοκατέβασμα των σκαλιών. Ήθελε, βλέπετε, να είναι πανέτοιμος να ανέβει απευθείας τα ξύλινα σκαλιά που έστεκαν ανάμεσα στο χώμα και το νέο του «καταφύγιο»…
«Ουάου! Θέε μου! Σας ευχαριστώ πολύ νεράιδες!», αναφώνησε η Δέσποινα, ανοίγοντας την πόρτα. Οι μήνες αναμονής, λόγω πανδημίας, φάνηκαν δευτερόλεπτα μπροστά στη θέα του νέου της δωματίου.
⭐️ Η μεταγλώττιση είναι μια μαγική διαδικασία. Δίνει ζωή σε χαρακτήρες από τη μία γλώσσα στην άλλη. Όνειρο της Φ.; Να ενώσει ολόκληρους πολιτισμούς με μόνο της «όπλο» τη φωνή της. Η όρεξη, το κέφι και η περίσσια φαντασία της ήταν αρκετά για να μπει στο στούντιο και να ζωντανέψει έναν φανταστικό χαρακτήρα, χρησιμοποιώντας μόνο τη μαγευτική χροιά της!
Όνειρο του 16χρονου Κωνσταντίνου είναι να γίνει τραγουδιστής. Έτσι, η ευχή του ήταν να κάνει την πρώτη του ηχογράφηση σε στούντιο και να τον καθοδηγήσει σε αυτό ο αγαπημένος του Κωνσταντίνος Αργυρός. Ο αγαπημένος καλλιτέχνης τόσο του Κωνσταντίνου, όσο και του οργανισμού μας, ανταποκρίθηκε άμεσα και με χαρά, παρά τον δίσκο που ετοίμαζε, το νυχτερινό κέντρο που τραγουδάει κάθε εβδομάδα, τα βιντεκλίπ και τις τόσες άλλες υποχρεώσεις!
Το πρόσωπο της Τζάνε γαλήνεψε με μιας, όταν άνοιξε την πόρτα. Από τον ενθουσιασμό του εξιτηρίου από το νοσοκομείο έως την ευτυχία από το θέαμα του νέου της δωματίου, είδαμε την Τζάνε να γίνεται άλλο παιδί!
💙 «Μα αυτά είναι πολλά, δεν το πιστεύω», κατάφερε ο Γιώργος να ψελλίσει, αφού αντίκρισε το δωμάτιο και τον υπολογιστή του. Έψαχνε τον τρόπο να πει το «ευχαριστώ», κρατώντας το γράμμα της νεράιδάς του, με δάκρυα στα μάτια.